Trikala Day Καθημερινή Ηλεκτρονική Εφημερίδα των Τρικάλων
Σε μια ανάρτηση – κατάθεσης ψυχής ο Λαρισαίος νευροχειρουργός Θανάσης Πασχάλης που ζει και εργάζεται στην Αγγλία τα τελευταία χρόνια συγκινεί με τον λόγο του.
Με αφορμή τα όσα διαδραματίστηκαν στο νοσοκομείο της Νίκαιας πριν μερικές ημέρες έκανε την εξής ανάρτηση:
«Ζω και εργάζομαι στο εξωτερικό εδώ και χρόνια. Έχω πληρώσει προσωπικό κόστος για αυτή την επιλογή — οικογενειακό, συναισθηματικό, επαγγελματικό. Δεν έφυγα γιατί δεν αγαπώ την πατρίδα μου. Έφυγα γιατί ήθελα να μπορώ να δουλεύω με αξιοπρέπεια, σε ένα περιβάλλον όπου η επιστήμη και ο ασθενής μπαίνουν πάνω από όλα.
Δεν έφυγα για να πλουτίσω.
Έφυγα για να μπορώ να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.
Και γι’ αυτό πονάει όταν βλέπω ανθρώπους σε θέσεις ευθύνης — διοικητές νοσοκομείων, πολιτικά προστατευόμενους, αλαζόνες υπουργούς και μετακλητούς τους — να σιωπούν ή να γελούν μπροστά σε θανάτους. Να αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή σαν αστείο μικροφώνου.
Το νοσοκομείο δεν είναι κομματικό φέουδο.
Δεν είναι χώρος επίδειξης ισχύος.
Είναι χώρος ιερός.
Εγώ, όταν ανοίγω ένα κρανίο, δεν ρωτάω από πού είναι το παιδί.
Δεν ρωτάω τι ψηφίζουν οι γονείς του.
Δεν ρωτάω αν οι άνθρωποι αυτοί είναι «βολικοί» ή «ανεπιθύμητοι».
Ρωτάω μόνο: «Πώς θα το σώσουμε;»
Κάποιοι μιλούν για αξίες στα μικρόφωνα.
Κάποιοι βγάζουν πολύφερνα βίντεο και τα γυρολογουν στα κανάλια .
Κάποιοι διατάζουν αστυνομικούς να συλλαμβάνουν πισθάγκωνα άτομα στο χώρο εργασίας τους και βαυκαλίζονται με προσωπικά αντώνυμα για τους αστυνομικούς ( μου , δικοί μου είναι κτλ).
Άλλοι τις υπερασπίζονται αθόρυβα, στις 3 τα ξημερώματα, σε ένα χειρουργείο.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κι εκείνος ο πατέρας που κάνει 500 χιλιόμετρα για να δει το παιδί του που είναι στο φάσμα του αυτισμού. Που ζητά μια μετάθεση για να είναι κοντά του και η ελληνική γραφειοκρατία του γυρίζει την πλάτη.
Υπάρχει η μάνα που περιμένει έξω από μια ΜΕΘ.
Υπάρχει το παιδί που φοβάται.
Αυτούς υπηρετούμε.
Όχι την αλαζονεία.
Όχι την κομματική προστασία.
Όχι τη σιωπή όταν η σιωπή γίνεται συνενοχή.
Σήμερα ένα παιδί μού είπε ότι κρατά στο σπίτι του ένα γάντι “Θάνου” που του έδωσα στα επείγοντα. Το κρατά γιατί ήμουν ο πρώτος που του μίλησε όταν φοβόταν. Για εκείνο, εκείνη η στιγμή ήταν ασφάλεια. Για μένα ήταν απλώς το καθήκον μου.
Εκεί είναι η διαφορά.
Δεν είμαστε ίδιοι με όσους γελούν με τραγωδίες.
Δεν είμαστε ίδιοι με όσους θεωρούν την εξουσία ασπίδα.
Εμείς παλεύουμε μέχρι την τελευταία σταγόνα ιδρώτα για μια ζωή που μπορεί να μη γνωρίζουμε, αλλά οφείλουμε να τιμούμε.
Η αξιοπρέπεια δεν χαρίζεται από κανέναν υπουργό.
Δεν εξαρτάται από μετακλητούς.
Χτίζεται εκεί που δεν υπάρχουν κάμερες — πάνω από ένα παιδικό κρεβάτι, μέσα σε ένα χειρουργείο, σε ένα βλέμμα που ξαναβρίσκει ελπίδα.
Στο τέλος της ημέρας, δεν θα μετρηθούν οι δηλώσεις.
Θα μετρηθούν οι ζωές.
Και εγώ ξέρω πολύ καλά σε ποια πλευρά στέκομαι».
onlarissa
