ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ  ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Ηρέμησε στον  ερχομό της αργοπορημένης νύχτας
και έγειρε στη βαθιά και ζεστή αγκαλιά της μοναξιάς
ατενίζοντας τους μακρινούς ορίζοντες των ονείρων
κι ακούγοντας αγγέλματα προσδοκιών και ελπίδας,
να είναι το καρτέρεμα βεβαιότητα και πίστη
και η ζωή θείο λειτούργημα ομορφιάς και δόξας.

Ανέτρεξε σε βιώματα, εμπειρίες και αναμνήσεις,
περισυνέλεξε θεωρίες, δόγματα και απόψεις,
περιτείχισε τις δικές του περιλάλητες και εξέχουσες
και ευτύχησε ακόμη μια φορά στην ένταση της δίνης
να δρέψει την τελείωση του σωστού και αναμφισβήτητου,
ύστερη ομολογία και αποδοχή στης γνώσης την καθεδρία.

Είχε ανοίγματα η ζωή, περιορισμούς και κατευθύνσεις,
στιγμές προσωπικής ανάκρισης κι ενδόμυχης σιγουριάς
πως τα όριά της είναι ευσύνοπτα, ορατά και κατεργασμένα
υποθήκες στα ένστικτα, την ενόραση και τις γνώσεις
του ορθολογισμού ανάγνωσμα και σοφίας μαρτυρίες,
περαίωση στις αντιλήψεις του και τις επιθυμίες.

Περίκλειστο κι αχαρτογράφητο της μοναξιάς το βασίλειο,
οχυρό καταφυγής της πλάνης και της αλήθειας,
των δοκιμασιών της ψυχής και των εμμονών του νου,
παραίτηση από την επίγνωση και τις κρυφές πεποιθήσεις
και είναι η ζωή κρυστάλλωμα απόγνωσης και βδελυγμίας,
αποστροφή στα κοινά, τα ομόγνωμα και τα επιθυμητά.

Με περισυλλογή, περίσκεψη και έντονη διάθεση
εκεί στης μοναχικότητας τον εγκλεισμό και τη σιωπή,
διείδε το στένεμα των ορίων του πνεύματος και της ψυχής,
τη στέρηση της χαράς στην απογοήτευση και τη θλίψη
και τόλμησε απ’ τη βάσανο του άγχους να απαλλαγεί,
της μοναξιάς δραπέτης απ’ την κλειστή γωνιά του να λευτερωθεί.