ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΤΟΥ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Γράφει ο Δρ. Κώστας Πατέρας, D. Ed., M. Ed., Ph.D.

Είναι κοινή διαπίστωση ότι η πολιτική κατάσταση στη χώρα μας
χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη δυσκολία, ακόμη και επικινδυνότητα. Η
διαπλοκή, η διαφθορά, η αποδυνάμωση των θεσμών του κράτους και
ο εμπαιγμός της κοινωνίας έχουν, σύμφωνα με πολλούς, ένταση και
έκταση, που δεν έχει εμφανιστεί ξανά σε τέτοιο βαθμό και σε τέτοιο
επίπεδο.
Ιδιαίτερα κατά τα τελευταία επτά χρόνια διακυβέρνησης από
την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, έχουν σημειωθεί εξελίξεις και
γεγονότα, που προκάλεσαν έντονη απογοήτευση σε μεγάλο μέρος
των πολιτών, επηρεάζοντας την κοινωνική και οικονομική
καθημερινότητα πολλών οικογενειών.
Παράλληλα, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις και δημόσιο διάλογο,
ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών εκφράζει δυσαρέσκεια για τον
τρόπο άσκησης της εξουσίας, για τη διαχείριση σκανδάλων και για
τον ρόλο των μέσων ενημέρωσης — όπως η τηλεόραση και οι
πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης σαν το TikTok — τα οποία συχνά
κατηγορούνται από επικριτές ότι λειτουργούν ευνοϊκά προς την
κυβέρνηση, με αναφορές σε κρατική χρηματοδότηση και σε γνωστές
λίστες ενίσχυσης των ΜΜΕ.

Το σύνολο των πολιτών γνωρίζει την οργή της κοινωνίας και την
απόφασή της να ανατρέψει την κάκιστη και επικίνδυνη κυβέρνηση
του Μητσοτάκη.
Διάχυτη είναι η άποψη ότι η πολιτική κλεψύδρα του
Πρωθυπουργού τελειώνει και το τέλος της καθεστωτικής νοοτροπίας,
της απαξίωσης των θεσμών, και της περιθωριοποίησης της κοινωνίας
θα έρθει με το στήσιμο της κάλπης.
Η αυτοδυναμία στη Βουλή έχει ξεθωριάσει και έχει χαθεί προ
πολλού. Δεν υπάρχει αγρότης, κτηνοτρόφος, επαγγελματίας,
εργαζόμενος ή συνταξιούχος, που να μην πιστεύει, ότι το κεφάλαιο
της αυτοδυναμίας και η περίοδος των μονοκομματικών κυβερνήσεων
—πράγμα που το πλήρωσε πολύ ακριβά η χώρα— έχει περάσει χωρίς
επιστροφή.
Η μεταλλαγμένη κυβέρνηση και η ιδιωτική Νέα Δημοκρατία του
Μητσοτάκη (κόμμα) κάνουν μεγάλο αγώνα με ψέματα, με

2
προπαγάνδα, με εκβιασμούς, με παροχές και με ψεύτικες υποσχέσεις
να αλλάξουν την ατζέντα.
Μεθυσμένοι από τη δύναμη της εξουσίας και από τα εύκολα
πλούτη, δεν κατάλαβαν ότι «το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω» και ότι ο
Πρωθυπουργός είναι με την πλάτη στον τοίχο.
Αυτή η κατάσταση, δηλαδή η απώλεια της εξουσίας,
δημιουργεί … ίλιγγο, σε όλα τα τρωκτικά του δημοσίου χρήματος και
φυσικά και στο Πρωθυπουργό με την παρέα της Α.E. του Μαξίμου.
Είναι μεγάλη η στενοχώρια τους και όπως έλεγε ο Καισάριος
Δαπόντε (1713-1784) «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά
παραφροσύνη» δηλ. η υπερβολική στενοχώρια οδηγεί σε παράλογες
συμπεριφορές.
Στην προχθεσινή συνεδρίαση της Βουλής, ο Πρωθυπουργός,
άφησε να διαφανούν δύο πράγματα: Πρώτον, ότι ενδέχεται να μην
υπάρξει αυτοδυναμία και να οδηγηθούμε σε επαναληπτικές εκλογές.
Αυτό φάνηκε από τη συζήτηση για τη διαδικασία ψήφου των
Ελλήνων του εξωτερικού. Δεύτερον, διατυπώθηκε η άποψη ότι οι
Έλληνες της χώρας σκέφτονται διαφορετικά από τους απόδημους.
Προβληματισμό προκάλεσε επίσης η αναφορά ότι οι πολίτες
είναι «εγκλωβισμένοι στην τοξικότητα». Μια τέτοια αντίληψη, για
πολλούς, θεωρείται άδικη και προσβλητική προς τους Έλληνες
ψηφοφόρους. Παράλληλα, επικρίνεται η επιλογή προσώπων στην
κυβέρνηση, που προέρχονται από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους,
όπως η Αριστερά, το Σημιτικό ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι.
Η τοξικότητα και η αντιπαλότητα, τα τελευταία επτά χρόνια,
δημιουργήθηκαν από τον Κυριακούλη Μητσοτάκη, ο οποίος
μετέτρεψε το κράτος σε κομματικό λάφυρο και ανέβασε στην
εξουσία ανθρώπους του κομματικού σωλήνα. Οι περισσότεροι από
αυτούς ήταν άνεργοι ή είχαν κλείσει τα γραφεία και τις επιχειρήσεις
τους ή είχαν διαλύσει ακόμη και τις οικογένειές τους και, φυσικά,
αποδείχθηκαν και ανίκανοι.
Η προεκλογική υπόσχεση για ενίσχυση της ασφάλειας, για
αξιοκρατία και για διαφάνεια πήγε… περίπατο με την ανάληψη της
εξουσίας.
Κανένα κόμμα, με τα σημερινά δεδομένα, δεν φαίνεται να
μπορεί να συγκεντρώσει 151 έδρες στη Βουλή των Ελλήνων. Αν
μάλιστα το πρώτο κόμμα πέσει κάτω από το 25%, δεν θα μπει καν
στη διαδικασία του μπόνους των 50 εδρών και τότε η αλλαγή του
πολιτικού σκηνικού θα είναι δεδομένη.

3
Η επίθεση του Πρωθυπουργού στους «εγκλωβισμένους»
πολίτες της χώρας και η άποψή του ότι οι απόδημοι βλέπουν με
καθαρότητα το έργο της κυβέρνησης, από όσους ζουν στη χώρα,
που βλέπουν και αισθάνονται στο πετσί τους τη διάλυση της
οικονομίας, των θεσμών και της κοινωνίας, είναι λανθασμένη,
προπαγανδιστική, υβριστική και δεν είναι «πατριώτες της φακής».
Οι Έλληνες δεν ξεχνούν το έγκλημα των Τεμπών, την βιβλική
καταστροφή της Θεσσαλίας, της Αττικής, των νησιών, της Ηπείρου,
τον διαβόητο ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές, την κατάργηση του ενιαίου
δόγματος με την Κύπρο, μέχρι προχθές που ξεκίνησε ο πόλεμος,
τους εκβιασμούς, τις απειλές της Τουρκίας για Αιγαίο και Ανατολική
Μεσόγειο, το καλώδιο της Κάσου «τα χρόνια πολλά» του Μητσοτάκη
στο σουλτάνο της Τουρκίας για τα γενέθλιά του, για το γάμο των
ομοφυλοφίλων, για τα 12 ναυτικά μίλια, για το προσκύνημα του
Γεραπετρίτη στο σουλτάνο και για τον αυταρχισμό, την ανικανότητα
και την επικινδυνότητα του πρωθυπουργού και όλης της παρέας του.
Ποτέ δεν μπορεί να έχουν πιο καθαρή εικόνα οι απόδημοι από
τους μονίμως διαμένοντες στην Ελλάδα, για τα όσα σκάνδαλα
γίνονται καθημερινά και για το πώς κυβερνάται η χώρα.
Ο Αβραάμ Λίνκολν, πρόεδρος στις Ηνωμένες Πολιτείες την
περίοδο 1861-1865, διατύπωσε την ιστορική φράση ότι «η
δημοκρατία είναι η κυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για τον λαό».
Η φράση αυτή ειπώθηκε στον λόγο του στο Gettysburg Address το
1863 και θεωρείται μέχρι σήμερα μία από τις πιο γνωστές
περιγραφές της έννοιας της δημοκρατίας.
Το ερώτημα αν αυτό ισχύει σήμερα αποτελεί αντικείμενο
πολιτικής και κοινωνικής συζήτησης. Σε πολλές σύγχρονες
δημοκρατίες οι πολίτες εκλέγουν τους εκπροσώπους τους, όμως
συχνά διατυπώνονται κριτικές ότι η πολιτική εξουσία επηρεάζεται
από κομματικά συμφέροντα, από οικονομικές δυνάμεις ή από
πολιτικές ελίτ. Έτσι, κάποιοι θεωρούν ότι το ιδανικό της
«κυβέρνησης από τον λαό» δεν εφαρμόζεται πάντα πλήρως, ενώ
άλλοι υποστηρίζουν ότι οι δημοκρατικοί θεσμοί εξακολουθούν να
δίνουν στους πολίτες τη δυνατότητα συμμετοχής και ελέγχου της
εξουσίας.
Στην Ελλάδα, η πολιτική αντιπαράθεση συχνά περιλαμβάνει
συζητήσεις για ζητήματα όπως η ψήφος των αποδήμων, οι
κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και ο ρόλος των κομμάτων, όπως η
Νέα Δημοκρατία, το ΠΑΣΟΚ – ο Σύριζα , η Ελληνική Λύση και Κίνημα
Αλλαγής. Παράλληλα, υπάρχουν επικρίσεις από πολιτικούς
αντιπάλους και σχολιαστές σχετικά με φαινόμενα που
χαρακτηρίζονται ως «οικογενειοκρατία» στην πολιτική ζωή, κάτι που
συζητείται συχνά γύρω από πρόσωπα, όπως ο πρωθυπουργός

4
Κυριάκος Μητσοτάκης, η Ντόρα Μπακογιάννη και ο Κώστας
Μπακογιάννης. Ειδικά έργα όπως ο Μεγάλος Περίπατος της Αθήνας
έχουν επίσης προκαλέσει έντονες πολιτικές συζητήσεις για το
κόστος, τον σχεδιασμό και τα αρνητικά αποτελέσματά τους.
Συνολικά, το ιδανικό που εξέφρασε ο Λίνκολν παραμένει
σημείο αναφοράς για τη δημοκρατία. Το κατά πόσο εφαρμόζεται
στην πράξη αποτελεί ζήτημα πολιτικής αξιολόγησης και διαφωνίας,
που συχνά εξαρτάται από την οπτική, τις πολιτικές θέσεις και την
εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.
Η έκταση της ηθικής παρακμής, της απαξίωσης των θεσμών
και της περιθωριοποίησης της κοινωνίας είναι πρωτοφανή. Ο μόνος
που μπορεί –και πρέπει– να ανακόψει αυτή την πορεία είναι ο ίδιος ο
λαός, με την παρουσία του στις κάλπες και με τη συμμετοχή του στα
ψηφοδέλτια.

Στρατιές από «ΤΡΟΛ» στη διάθεση του Μαξίμου η
παράνομη δράση των οποίων θυμίζει τακτικές Γκέμπελ. Την ίδια
στιγμή χίλιοι λαθρομετανάστες καταφθάνουν καθημερινά στην
Κρήτη, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες περιμένουν στα παράλια της
Αφρικής να …μπουκάρουν στην Ευρώπη.
Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος (121–180 μ.Χ.)
έλεγε: «Πεποίηκα τι κοινωνικόν; Οὖν ὠφέλιμαι», δηλαδή: έκανα κάτι
για το κοινωνικό σύνολο, άρα ωφελήθηκα και εγώ. Η σκέψη αυτή
υπενθυμίζει ότι η ευημερία του πολίτη συνδέεται άμεσα με την
ευημερία της κοινωνίας.
Την ίδια στιγμή, ενώ αυτά συμβαίνουν στο εσωτερικό της
χώρας, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή λαμβάνει ολοένα και πιο
επικίνδυνες διαστάσεις. Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, υπό την
εξουσία των Αγιατολάχ, κατηγορείται διεθνώς για αυταρχισμό και
περιορισμό των ελευθεριών. Παράλληλα, η περιφερειακή του
επιρροή αυξάνεται, ενώ διατηρεί σχέσεις συνεργασίας ή στρατηγικής
σύγκλισης με χώρες όπως η Tουρκία, η Ρωσία και η Κίνα, γεγονός
που επηρεάζει τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή.
Η παρέμβαση του Ντόναλντ Τράμπ και του Μπέτζαμιν
Νετανιάχου θεωρήθηκε από υποστηρικτές της ως καθοριστική,
καθώς –σύμφωνα με αυτή την άποψη– πραγματοποιήθηκε σε μια
κρίσιμη στιγμή, λίγο πριν το Ιράν αποκτήσει πυρηνικά όπλα και
πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς.
Η συμπεριφορά της Tεχεράνης κατά τη διάρκεια της
σύγκρουσης χαρακτηρίζεται από τους επικριτές της ως απαράδεκτη
και ενδεικτική της σκληρότητας του καθεστώτος των Αγιατολάχ.
Καταγγέλλεται ότι καταστάλθηκαν βίαια διαδηλώσεις με μεγάλο

5
αριθμό θυμάτων μεταξύ πολιτών, ενώ πραγματοποιήθηκαν και
επιθέσεις με πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς και ντρόουνς εναντίον
χωρών της περιοχής, προκαλώντας ζημιές σε υποδομές και
επιχειρήσεις και δημιουργώντας κλίμα έντασης και φόβου.
Τα πλήγματα αυτά ενίσχυσαν την διεθνή αγανάκτηση απέναντι
στην ηγεσία του Ιράν. Σύμφωνα με αναφορές, από τις 28
Φεβρουαρίου –ημέρα που αναφέρεται ως έναρξη των
εχθροπραξιών– μέχρι πρόσφατα υπήρξαν απώλειες αμάχων και
σοβαρές καταστροφές σε ενεργειακές εγκαταστάσεις. Η διακοπή της
παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου, καθώς και οι εντάσεις
γύρω από τα Στενά του Ορμούζ, από όπου διέρχεται περίπου το 20%
του παγκόσμιου εμπορίου πετρελαίου, προκάλεσαν έντονες
ανησυχίες για την παγκόσμια οικονομία.

Βόμβα κερδοσκοπίας παντού, ενώ «ίπτανται» οι τιμές

στις αγορές καυσίμων.
Ο πρόεδρος του Ιράν, Μασούντ Πεζεσκιάν, μετά από οκτώ
ημέρες πολέμου, ζήτησε συγγνώμη από τις γειτονικές χώρες και
υποσχέθηκε να σταματήσει τα πλήγματα στα ισλαμικά κράτη του
Κόλπου. Το μήνυμα αυτό της αποκλιμάκωσης δείχνει το αδιέξοδο στο
οποίο βρίσκεται το Ιράν μετά τις επιτυχείς επιχειρήσεις του Ισραήλ
και των Ηνωμένων Πολιτειών. Παρ’ όλα αυτά, οι επιθέσεις της
Τεχεράνης στις χώρες του Κόλπου συνεχίζονται, γεγονός που δείχνει
ότι το Ιράν δεν έχει ενιαία γραμμή, μετά τον θάνατο του Χαμενεϊ και
των στρατηγών.
Το στοίχημα των Τραμπ και Νετανιάχου για την καταστροφή
του πυρηνικού προγράμματος του θεοκρατικού κράτους των
μουλάδων, για την εξάλειψη της παραγωγής πυραύλων μεγάλου
βεληνεκούς και για την αλλαγή της εξουσίας στην Τεχεράνη φαίνεται
πως υλοποιείται, προς όφελος του λαού του Ιράν και της διεθνούς
κοινότητας.
Ο θάνατος του Χαμενεϊ θυμίζει «την πτώση του τείχους του
Βερολίνου».
Οι τρομοκράτες «Φρουροί της Επανάστασης», που επί 47
χρόνια δυναστεύουν τον ιρανικό λαό, πολύ σύντομα δεν θα
υπάρχουν και δεν θα μπορούν να τροφοδοτούν τους εγκληματίες
της Χεζμπολάχ, τους Χούθι και τη Χαμάς, ούτε να αναστατώνουν
οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά την παγκόσμια κοινότητα.
Ο εφιάλτης του κόστους της ενέργειας πλήττει όλα τα κράτη
και βάζει μπουρλότο στις τσέπες των πολιτών.

6
Μέσα στα τόσα καταστροφικά πράγματα που έφερε ο πόλεμος
στο Ιράν, είχαμε ως Ελλάδα και ένα καλό. Ναι, επιτέλους ο
πρωθυπουργός πήρε και μια εθνικά συνετή απόφαση: να στηρίξουμε
τα αδέλφια μας στην Κύπρο.
«Θαρρσείν χρη ταχ’αύριον έσσετ ἀμεινον», δηλαδή «πάρε
θάρρος· ίσως το αύριο να είναι καλό», όπως έγραφε ο ποιητής
Θέογνις ο Μεγαρεύς.
Στους β' χαιρετισμούς, προς την Υπεραγία Θεοτόκο, υπάρχει
ένας από αυτούς που αναφέρει: «Χαίρε τύραννον απάνθρωπον
εκβαλούσα της αρχής» και συνειρμικά αυτό ταιριάζει απόλυτα με την
προσπάθεια Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών να απομακρύνουν τους
τυράννους της Τεχεράνης από την εξουσία. Ο μεγάλος ιστορικός
Θουκυδίδης (460-394 π.Χ.) ανέφερε, «το εναντιούμενον τω
δυναστεύοντι δήμος ονόμασται», δηλαδή αυτό που εναντιώνεται στο
δυνάστη λέγεται λαός και κανένας δεν μπορεί να αποφασίζει για τον
λαό χωρίς τον λαό.