Τα παιδιά της Αφρικής και της Γάζας: H “ανήθικη” Ηθική του Πολιτισμού των Πυραύλων μας.

Blog “ΙΔΕΟπολις” Ηλία Γιαννακόπουλου Φ ι λ ο λ ό γ ο υ

Τα παιδιά της Αφρικής και της Γάζας: H
“ανήθικη” Ηθική του Πολιτισμού των
Πυραύλων μας.

&.Φέτος, την Κυριακή των Βαΐων, δεν θα ακουστεί
το «Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος…» εξαιτίας των ήχων
των Πυραύλων και των Σειρήνων!!!

«Κάθε όπλο που κατασκευάζεται, κάθε πολεμικό πλοίο
που καθελκύεται, κάθε πύραυλος που εκτοξεύεται, σημαίνει σε
τελική ανάλυση μια κλοπή από εκείνους που πεινούν και δεν
τρέφονται, από εκείνους που κρυώνουν και δεν ντύνονται.»
(Dwight D. Eisenhower).
Κάποιοι (ΗΠΑ, Ισραήλ, ΙΡΑΝ) τους πυραύλους που ρίχνονται
στην αντίπαλη-εχθρική χώρα τους χρησιμοποιούν ως επίδειξη ή
επιβεβαίωση της δύναμής τους. Κάποιοι άλλοι τους αναχαιτίζουν
δαπανώντας μυθώδη ποσά (ο πύραυλος αναχαίτισης κοστίζει πολύ
περισσότερα από τους συνήθεις πυραύλους που ρίχνονται). Κάποιοι
επαίρονται για την αποτελεσματικότητα των πυραύλων τους στο
βαθμό που αυτοί ξεφεύγουν από τους πυραύλους αναχαίτισης και
προκαλούν μεγάλες υλικές ζημιές και όχι σπάνια τον θάνατο
ανθρώπων.
Μερικοί θεωρούν τους πυραύλους ως το πιο θεμιτό μέσο για την
επίτευξη του "σωτήριου" έργου τους. Εξάλλου ο στόχος τους-
σύμφωνα με τις διακηρύξεις τους-είναι ιερός (η καταστροφή του
κράτους των Σιωνιστών/ η τιμωρία και καταστροφή του κράτους του
κακού [Ιράν]).Φαίνεται πως αυτός ο πόλεμος υπηρετεί το “Θεϊκό
σχέδιο”.
Δεν είναι τυχαίο, επίσης, πως κάθε επιτυχής ρίψη ενός πυραύλου
(ένθεν και ένθεν) συνοδεύεται από τρελούς πανηγυρισμούς.
Κριτήριο επιτυχίας θεωρείται το μέγεθος των υλικών καταστροφών
και ο αριθμός των νεκρών ανθρώπων του αντιπάλου.

Το limit up της  ανθρώπινης παράνοιας και βαρβαρότητας.
Ο έσχατος εξευτελισμός-αυτοεξευτελισμός του ανθρώπου και η
ηθική του κατακρήμνιση-πτώση.
Η πλήρης ακύρωση και αντιστροφή της θεωρίας-θέσης του
Ωφελιμισμού που πρεσβεύει πως μία πράξη θεωρείται "Ηθική" στο
βαθμό που προκαλεί το μεγαλύτερο δυνατό όφελος στον
μεγαλύτερο δυνατόν αριθμό ανθρώπων.
Η ανθρώπινη παράνοια αγγίζει πολλές φορές τα όρια της
γελοιότητας ή και της ασέβειας ή της Ύβρεως με την
αρχαιοελληνική της σημασία όταν επικαλούνται το "Θείον" άλλοτε
για την αποτελεσματικότητα της ρίψης των πυραύλων τους κι
άλλοτε για τις καταστροφές που προξένησε η ρίψη τους.
Φαίνεται πως η Άτη είναι αποτελεσματική.
Αλλιώς δεν εξηγείται πως μετά από κάθε καταστροφή που
προκαλούν οι Πύραυλοι οι μεν Μουσουλμάνοι (Ιράν)  κραυγάζουν το
γνωστό "Ο Θεός είναι Μεγάλος-Μέγιστος" (Allahu Akbar), οι δε
πιστοί Χριστιανοί το "Δόξα τω Θεώ"!!!
H επίκληση του Θεού σε καιρό πολέμου συνιστά μία από τις πιο
κραυγαλέες αντιφάσεις της ανθρώπινης ιστορίας.
Μπορεί ένας θεός να συμμετέχει και να συναινεί σε σκοπούς με
τίμημα την ανθρώπινη ζωή;
Η πίστη και η επίκληση του θείου εμπεριέχει την ταπείνωση,
την ειρήνη, την αγάπη ή και τη συγχώρηση προς τον συνάνθρωπο
και όχι την τιμωρία και την εκδίκηση. Τα τελευταία είναι γνώρισμα
του ανθρώπου και όχι του θείου.

Ο Θεός ποτέ δεν ευλογεί τον πόλεμο. Ο άνθρωπος είναι αυτός που
ανοήτως επενδύει στη συναίνεση του θεού ζητώντας τη θεϊκή
νομιμοποίηση.
Κι εκεί ακριβώς είναι που ανθοφορεί η Ύβρις.
Και ενώ οι εμπόλεμες χώρες δια στόματος και δηλώσεων των
Ηγετών τους κομπάζουν για τα συντριπτικά χτυπήματα επί του
αντιπάλου, μία άλλη παράμετρος του πολέμου αναδύεται που
επιμελώς αποκρύπτεται και από τα δύο εμπόλεμα μέτωπα
(ΗΠΑ+ΙΣΡΑΗΛ vs ΙΡΑΝ).
Το οικονομικό μέγεθος του Πολέμου είναι τρομακτικό και
τείνει να γονατίσει τις εμπόλεμες χώρες πέραν των άλλων
οικονομικών συνεπειών που θα προκληθούν και στην παγκόσμια
Οικονομία.
Με κάποιους αυστηρούς υπολογισμούς κάθε ημέρα πολέμου
κοστίζει γύρω στο 1δις. Δεν θα το έλεγε κάποιος και αμελητέο
οικονομικό μέγεθος. Αν ο πόλεμος αυτός δεν λήξει σύντομα ίσως
αυτό το μέγεθος να προσεγγίσει το 1τρις (για όλες τις ημέρες)
συμπεριλαμβανομένων και των παρενέργειες στην παγκόσμια
Οικονομία.
Ωστόσο στις "παράπλευρες συνέπειες" του Ιρανικού
πολέμου θα πρέπει να υπολογιστεί και η ηθική παρακμή και
ανισορροπία του πλανήτη μας.
Aυτή η ηθική παρακμή είναι συνάρτηση αφενός μεν των
δισεκατομμυρίων που ξοδεύονται αφειδώς στη ρίψη πυραύλων κι
αφετέρου της ανθρωπιστικής κρίσης (φτώχεια, παιδική
θνησιμότητα…) που βιώνει ως κανονικότητα η Αφρική και Γάζα.

Τη στιγμή που οι φλόγες των πυραύλων "φωτίζουν" τον
ουρανό κάποια παιδιά-πεινασμένα και σκελετωμένα-στην Αφρική
και τη Γάζα αγωνίζονται να επιβιώσουν.
Κάποιοι μελετητές σε μία πρόχειρη εκτίμηση θεωρούν πως τα
ποσά που δαπανώνται στην κατασκευή και ρίψη των πυραύλων θα
μπορούσαν να θρέψουν χιλιάδες ή και εκατομμύρια παιδιά της
Αφρικής ή και της Γάζας. Τόσο απλά και τόσο ανθρώπινα, αν
θέλουμε να υπερηφανευόμαστε για τον πολιτισμό μας και για την
επιμονή μας να διακηρύσσουμε ακόμη ότι ανήκουμε στο ανώτερο
είδος των ανθρώπων και όχι σε μία κατηγορία "ανθρωποειδών".
Και όλα αυτά γιατί την ώρα που οι πύραυλοι διασχίζουν τον
αέρα στο πολεμικό μέτωπο της Μέσης Ανατολής (που τείνει να
διευρυνθεί επικίνδυνα) οι  εικόνες των πεινασμένων παιδιών
δοκιμάζουν την υποκριτική ηθική μας και την κίβδηλη ανθρωπιά
μας.
Σε έναν κόσμο που μπορεί να εκτοξεύει πυραύλους με ακρίβεια
χιλιοστού, υπάρχουν ακόμη παιδιά που παλεύουν για μια γουλιά
νερό και ένα κομμάτι ψωμί. Η ίδια ανθρωπότητα που επενδύει
δισεκατομμύρια στην τεχνολογία του πολέμου, αδυνατεί ή επιλέγει
να αρνείται στοιχειώδη για όλους.
Και όμως, ο κόσμος μοιάζει να έχει αποδεχθεί αυτή την
αντίφαση ως κανονικότητα. Οι μεγάλες δυνάμεις επικαλούνται τον
Θεό, την ασφάλεια, τη δικαιοσύνη.
Ω!!! τι υποκρισία.

Φαίνεται πως ζούμε σε δύο παράλληλα σύμπαντα. Ίσως,
όμως, η πιο σκληρή αλήθεια δεν είναι ότι υπάρχουν αυτά τα δύο
παράλληλα σύμπαντα (της πείνας και του πολέμου), αλλά ότι
συνυπάρχουν ως προϊόντα των επιλογών μας . Όσο η ανθρωπότητα
θα αξιολογεί και θα μετρά την ισχύ της με όρους καταστροφής και
όχι με όρους φροντίδας προς τους αδύναμους, η εικόνα αυτή θα
διαιωνίζεται.
Γιατί κάθε παιδί που βρίσκεται καθημερινά στα όρια ζωής
και θανάτου δεν είναι μια μακρινή και ξένη προς εμάς τραγωδία.
Είναι μια υπενθύμιση της δικής μας ιεράρχησης αξιών.
Και ίσως, τελικά, το πραγματικό δίλημμα-ερώτημα δεν είναι
αν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Αλλά αν θέλουμε να τον
αλλάξουμε.
Γιατί την ίδια στιγμή που ένα χέρι υψώνεται για να εκτοξεύσει
έναν πύραυλο, ένα άλλο χέρι (συνήθως παιδικό) απλώνεται για να
ζητήσει τα στοιχειώδη. Το ποιο από τα δύο θα ορίσει το μέλλον, δεν
είναι θέμα δυνατοτήτων. Είναι θέμα συνείδησης.
Και μην πει κανείς πως κι αυτός ο πόλεμος ήταν ένα ακόμη
ανθρώπινο λάθος.
Γιατί τότε δεν πρόκειται απλώς για λάθος.
Απλά πρόκειται για επιλογή να συνεχίζουμε να ιππεύουμε ένα
“νεκρό άλογο” και αυτό να το ονομάζουμε στρατηγική.
Μιλάμε για στρατηγικές, για ισορροπίες ισχύος, για νίκες και
ήττες, μα αποφεύγουμε να αντικρίσουμε το πιο απλό και πιο

οδυνηρό ερώτημα: ποιο είναι το τίμημα αυτών των πολέμων για
εκείνους που δεν έχουν καμία φωνή;
Και όμως, μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο των πυραύλων,
υπάρχει μια σιωπή πιο βαριά από κάθε έκρηξη: Η σιωπή για τα
παιδιά της Αφρικής και της Γάζας. Είναι ο «ελέφαντας στο
δωμάτιο» της παγκόσμιας συνείδησης.
Mία αλήθεια τόσο προφανής και τόσο ενοχλητική, που όλοι
επιλέγουν να προσπεράσουν ή να ξεχάσουν.
Κι όσο εμείς ως διεθνής κοινότητα συνεχίζουμε να αγνοούμε
τον «Ελέφαντα στο δωμάτιο», στην ουσία τον τρέφουμε. Λένε από
παλιά πως η αδιαφορία δεν είναι ουδέτερη. Η αδιαφορία είναι
συνενοχή.
«Ο κόσμος δεν καταστρέφεται από το κακό, αλλά από
εκείνους που το βλέπουν και δεν κάνουν τίποτα» (Albert
Einstein).