Trikala Day Καθημερινή Ηλεκτρονική Εφημερίδα των Τρικάλων
Όμως, πραγματικούς σταρ έβγαλε μόνο δύο. Την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Γιώργο Μαρίνο. Μόνο αυτοί οι δύο είχαν το «χάρισμα» του πραγματικού σταρ. Να ζουν μια ζωή λουσμένη στο φως των προβολέων, διατηρώντας στο ακέραιο το μυστήριο που τους χαρακτήριζε. Γλιστρούσαν από το φως της σκηνής στο σκοτάδι της μοναξιάς τους, μια μοναξιάς που φορούσαν με αξιοπρέπεια και αποφασιστικότητα.
Ο Γιώργος Μαρίνος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών την Τετάρτη 11 Μαρτίου. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του τα έζησε σε απόλυτη απομόνωση, μια απόφαση που έλαβε ο ίδιος, την οποία τήρησε απαρέγκλιτα. Μόνος του διάκοψε κάθε σχέση ακόμα και με τα πιο κοντινά του πρόσωπα, έσβησε το λαμπάκι του κι εξαφανίστηκε. Δεν επιδίωξε ποτέ τον οίκτο, δεν θέλησε ποτέ κανείς να τον δει ανήμπορο, έξω από το φυσικό περιβάλλον του που ήταν η σκηνή.
Γεννημένος καλλιτέχνης
Ο Γιώργος Μαρίνος γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1939 στον Βοτανικό σε μια μονογονεϊκή οικογένεια. Οι γονείς του χώρισαν όταν ο ίδιος ήταν μόλις ενός έτους και ο πατέρας ήταν εξόριστος στη Μακρόνησο, αφήνοντας όλο το βάρος της ανατροφής του στην μητέρα του.
Η παιδική του ηλικία ήταν γεμάτη στερήσεις και περιορισμούς. Όμως, τη μίζερη πραγματικότητα αντιστάθμιζε η φαντασία του. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό του έστηνε παραστάσεις στο μυαλό του, ακολουθώντας ένα αλάνθαστο ένστικτο.
Έτσι, παρά την αντίθεση της οικογένειας της μητέρας του, η οποία ήθελε να τον δει αποκατεστημένο επαγγελματικά σε έναν κλάδο με ασφαλείς προοπτικές, εκείνος έκανε το άλμα. Το 1959 έγινε δεκτός στην δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και ξεκίνησε το μεγάλο ταξίδι προς το φως.
Ενώ ήταν σπουδαστής στη σχολή, ο Γιώργος Μαρίνος έκανε και τα πρώτα επαγγελματικά βήματά του. Πρώτα στην επιθεώρηση των Αλέκου Σακελλάριου «Ώπα-Ώπα» στην οποία ακούγονταν τραγούδια από το «Αρχιπέλαγος» του Μίκη Θεοδωράκη. Ακολούθησε το 1962 η συμμετοχή του στη θρυλική «Οδό Ονείρων». Εκεί ο νεαρός καλλιτέχνης βρέθηκε για πρώτη φορά δίπλα στα μεγαθήρια της εποχής. Τον Αλέξη Σολομό, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Νίκο Γκάτσο, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον Μίνω Αργυράκη, τον Δημήτρη Χορν. Ο ρόλος του ήταν μικρός, όμως περιείχε ένα δώρο για τον φιλόδοξο νεαρό. Το τραγούδι «Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά/ κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά…». Η ερμηνεία του προκάλεσε κύματα συναισθημάτων και αποτέλεσε το έναυσμα για ό,τι ακολούθησε.
Το ελληνικό νέο κύμα και η άνοδος των μπουάτ
Ακολούθησε μια μεγάλη παύση στην καριέρα του Γιώργου Μαρίνου, λόγω στρατιωτικής θητείας. Επιστρέφοντας στην ενεργό δράση, οι πρώτες δουλειές του ήταν στο θέατρο, δίπλα στην Έλλη Λαμπέτη και στον Δημήτρη Χορν. Όμως, το κάλεσμά του ήταν άλλο. Ο νεαρός καλλιτέχνης οραματίζονταν τα δικά του show που θα περιλάμβαναν θέατρο, τραγούδι, χορό σε ένα ενιαίο σύνολο.
Την απάντηση στις ανησυχίες του την έδωσαν οι αναδυόμενες μπουάτ της εποχής. Τα νυχτερινά μαγαζιά που ξεφύτρωσαν στην Πλάκα για να εξυπηρετήσουν τους καλλιτέχνες και το κοινό του Νέου Κύματος, αποτέλεσαν το σπίτι του για τις επόμενες δεκαετίες.
Η Κατακόμβη στην αρχή, τα Ταβάνια στη συνέχεια τον βοήθησαν να διαμορφώσει τη σκηνική παρουσία του, την οποία απολαύσαμε στην πιο κατασταλαγμένη μορφή της αργότερα.
Εκείνα τα χρόνια ο Μαρίνος γνώρισε και τον Γιάννη Σπανό, άρτι αφιχθέντα στην Αθήνα από το Παρίσι όπου είχε συνεργαστεί με σταρ όπως η Μπριζίτ Μπαρντό, η Ζιλιέτ Γκρεκό και ο Σερζ Γκενσμπούρ. Ο συνθέτης θα του εμπιστευτεί κάποια τραγούδια του όπως «Το Χριστινάκι», «Φρέρε Ζακ», «Ζήτησα απ’ τον άνεμο», «Πέτρινος δρόμος», «Μη μου μιλάς γι’ αγάπη» που ανέδειξαν τις ερμηνευτικές ικανότητές του και τον έκαναν γνωστό σε ένα πιο ευρύ κοινό.
Στις ζωντανές εμφανίσεις του τα τραγούδια διαδέχονταν τα σατυρικά σκετς και την πρόζα, προωθώντας ένα είδος διασκέδασης πρωτοφανές για την εποχή. «Δεν ήθελα απλώς να πω τραγούδια. Ήθελα να φτιάξω μικρό θέατρο μέσα στη μουσική» είπε σε συνέντευξή του πολλά χρόνια αργότερα ο καλλιτέχνης.
Εκείνη την εποχή ο Γιώργος Μαρίνος έκανε τη μετάβασή του στη Μέδουσα, τον ναό της νυχτερινής διασκέδασης που αποτέλεσε σπίτι του για τις επόμενες δεκαετίες. Εκεί, σε ένα στενό της Πλάκας ο Γιώργος Μαρίνος «λειτουργούσε» κάθε βράδυ και ανάμεσα στο κοινό μπορούσε κανείς να διακρίνει από τη Μελίνα Μερκούρη ως τον Αριστοτέλη Ωνάση. Όλοι ανεξαιρέτως έκαναν ουρά για να διαβούν την πόρτα της μπουάτ, όπου ο Γιώργος Μαρίνος έδινε κάθε βράδυ τα ρέστα του επί σκηνής.
Από το 1973 ως το 1992 ο Γιώργος Μαρίνος έγραψε ιστορία στη Μέδουσα. Το show που παρουσίαζε κάθε βράδυ μπορεί να περιλάμβανε έως και 40 νούμερα. Τραγούδια, σατιρικά νούμερα, μεταμφιέσεις, χορό, ένα καλειδοσκόπιο εντυπώσεων και αισθημάτων που μεταβάλλονταν διαρκώς. Η επικαιρότητα και η διάθεση του καλλιτέχνη καθοδηγούσαν τις επιλογές του, τα νούμερα άλλαζαν μέσα στη σεζόν, κάθε βράδυ περιείχε μία τουλάχιστον έκπληξη.
Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος αυτής της καλλιτεχνικής παραγωγής δεν είναι διαθέσιμο σε εμάς σήμερα. Χάθηκε μαζί με την εποχή και το ερέθισμα που το προκάλεσε. Μόνο κάποιες ζωντανές ηχογραφήσεις από εμφανίσεις του σε μπουάτ, που κυκλοφόρησαν σε περιορισμένα βινύλια, υπάρχουν πλέον στα χέρια μεμονωμένων συλλεκτών .Και το άλμπουμ «15 Χρόνια Παράσταση», ένα άλμπουμ – ορόσημο στο οποίο ο Γιώργος Μαρίνος ξεδιπλώνει το εύρος του ταλέντου του.
Γιώργος Μαρίνος: Ο μοναχικός δρόμος
Ο Γιώργος Μαρίνος στην πορεία του είχε να αντιπαλέψει πολλούς δαίμονες. Την ερωτική του ταυτότητα που δεν ήταν εύκολα αποδεκτή στο πνεύμα της εποχής, το σαρωτικό κύμα της Μεταπολίτευσης στη μουσική και το τραγούδι, το νέο star system που διαμορφώνονταν.
Ο ίδιος παρέμεινε αμετακίνητος στα θέλω του. Δεν ακολούθησε ποτέ τους συρμούς, δεν προσαρμόστηκε στα ήθη που μεταβάλλονταν, ούτε απολογήθηκε για τη διαφορετικότητά του.
Ίσως να ένιωσε κάποιες στιγμές άβολα, όπως με την επικράτηση του πολιτικού τραγουδιού τα χρόνια που ακολούθησαν την αποκατάσταση της δημοκρατίας, όμως παρέμεινε σταθερός στον δικό του δρόμο.
Σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Φαντάζιο το 1976 στην δημοσιογράφο Όλγα Μπακομάρου, ο Γιώργος Μαρίνος λέει: «Είναι φυσικό να μην απευθύνομαι σ’ ένα κοινό νέων 18 ετών. Πιο παληά ίσως να απευθυνόμουν στους νέους της γενιάς μου, να τους αφορούσαν αυτά που τραγουδούσα. Αλλά μεγαλώνω μαζί με τη γενιά μου. Όσο για τους φοιτητές, τους σημερινούς φοιτητές, άρχισαν να καταλαβαίνουν την εις βάρος τους κοροϊδία. Το ότι ωρισμένοι τραγουδάνε τάχα από… ιδανικό τα ιδανικά τους, ενώ στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται τη δίψα τους για ελευθερία, δικαιοσύνη, δημοκρατία. Αλλά είναι παρήγορο που άρχισαν να τους καταλαβαίνουν οι νέοι. Κι αυτό το αποδεικνύει η αποχή τους από πολλά απ’ αυτά τα δήθεν μαγαζιά.
Φυσικά, μερικά πράγματα είναι και θέμα μόδας. Τρέχουν τώρα λόγου χάρη στα “αντάρτικα”, γιατί είναι κάτι καινούργιο. Δεν είναι σίγουρο ότι θα πηγαίνουν εκεί με ενθουσιασμό σε δύο ή σε πέντε χρόνια. Όλα αυτά είναι φαινόμενα παροδικά.
Οι νέοι έχουν αυτούς τους ενθουσιασμούς, όσο δεν είναι εξαρτημένοι από το αστικό περιβάλλον. Όταν μπουν μέσα σ’ αυτό, εγκλωβίζονται στο σύστημα και απορροφώνται. Εκτός, βέβαια, από ωρισμένους ρομαντικούς, ωραίους και αξιοζήλευτους, που διατηρούνται πάντα αγνοί και ενθουσιώδεις».
Γιώργος Μαρίνος: Ένας πρωτοπόρος της ορατότητας της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας
Στις αρχές τις δεκαετίας του ’80 κι ενώ μεσουρανούσε στη Μέδουσα όπου εμφανίζονταν, ο Γιώργος Μαρίνος συνάντησε έναν νεαρό τότε συνθέτη, τον Σταμάτη Κραουνάκη.
Η συνεργασία τους αποτυπώθηκε σ’ ένα τολμηρό άλμπουμ, το «Μόνον άντρες» (1983), σε στίχους του ίδιου του συνθέτη, της Λίνας Νικολακοπούλου, του Γιώργου Ευσταθίου και του Γιώργου Παυριανού. Ήταν η πρώτη φορά που ο Γιώργος Μαρίνος είχε την ευκαιρία να αποδείξει ότι ως τραγουδιστής μπορεί να σταθεί στα πόδια του και δισκογραφικά. Όσο για τον Σταμάτη Κραουνάκη ήταν η πρώτη επαφή του με ένα κόσμο της «ελαφράς» ψυχαγωγίας και της νύχτας.
Ήταν επίσης ένα άλμπουμ – δήλωση για την ερωτική ταυτότητα του ερμηνευτή, σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε στον ορίζοντα η προοπτική κοινωνικής «νομιμοποίησης» της ομοφυλοφιλίας. «Εγώ ήμουν πάντα αυτό που ήμουν. Αν δεν είσαι αυτό που είσαι, τότε ποιον κοροϊδεύεις; Δεν είχα ανάγκη να κρυφτώ. Και νομίζω ότι ο κόσμος με αγάπησε γιατί ήμουν αληθινός» είπε εν καιρώ σε συνέντευξή του ο Γιώργος Μαρίνος. Ο οποίος δεν έκρυψε ποτέ την ομοφυλοφιλία του, μόνος ανάμεσα στους ομότεχνούς του που δεν κρύφτηκε πίσω από ένα καλά φιλοτεχνημένο ψέμα.
Ακόμα και αν δεν υπήρξε ποτέ ακτιβιστής, ακόμα και αν η επιρροή του δεν εκτείνονταν ποτέ πέρα από τους τοίχους του μαγαζιού που τον φιλοξενούσε, το παράδειγμα του Γιώργου Μαρίνου λειτούργησε απελευθερωτικά για πολλούς ανθρώπους που ένιωθαν να πνίγονται από το αυστηρό πλαίσιο της εποχής.
Η εποχή της τηλεόρασης
Το 1994 ο Γιώργος Μαρίνος αντικατέστησε την Ρούλα Κορομηλά στο μεγάλο κυριακάτικο show του ΑΝΤ1 «Ciao ANT1». Ήταν μια παρακινδυνευμένη απόφαση του καναλιού και του ίδιο του καλλιτέχνη, ο οποίος, έως εκείνη την ώρα, είχε ελάχιστη σχέση με τα τηλεοπτικά πλατό. Το τηλεοπτικό βιογραφικό του περιλάμβανε μόνο κάποια εορταστικά προγράμματα της κρατικής τηλεόρασης και τίποτε άλλο.
«Η τηλεόραση με τρόμαζε στην αρχή. Ήταν ψυχρή, χωρίς την ανάσα του κοινού. Έμαθα όμως να μιλάω στην κάμερα σαν να είναι φίλος μου» είπε πει. Τελικά το πείραμα στέφθηκε από επιτυχία και το show, σε αυτή του τη μορφή, διήρκεσε δύο ολόκληρες σεζόν. Όταν ολοκληρώθηκε ο κύκλο τους, ο showman έκανε ένα σύντομο πέρασμα από «Τα τετράγωνα των αστέρων» το 2003 στο Mega. Όμως, η αναβίωση του τηλεπαιχνιδιού αποδείχθηκε ατυχής επιλογή που δεν έπεισε το τηλεοπτικό κοινό κι έτσι σύντομα ο σταθμός πάτησε το κουμπί του τέλους.
Το λυκόφως ενός καλλιτέχνη
Μετά από «Τα τετράγωνα των αστέρων» ο Γιώργος Μαρίνος αποσύρθηκε στο καταφύγιό του στο Νέο Βουτζά με τα σκυλιά του και σταδιακά έκοψε κάθε δεσμό με τους ανθρώπους της ζωής του. Όπως είχε πει και η Κατιάνα Μπαλανίκα με την οποία είχε ζήσει έναν μεγάλο έρωτα τη δεκαετία του ’70, έναν έρωτα που εξελίχθηκε σε φιλία και σχέση ζωής, τα τελευταία χρόνια δεν είχε καμία επαφή μαζί του. Ήταν δική του απόφαση την οποία σεβάστηκε.
Για το τελευταίο αντίο οι φίλοι του Γιώργου Μαρίνου, εκείνοι που έσπευδαν στις παραστάσεις του, θα θυμούνται ότι έκλεινε πάντα το πρόγραμμά του με το ίδιο τραγούδι. «Σε λίγο θα σβήσουν τα φώτα κι εγώ ο πολύς, ο σπουδαίος, θα φύγω απ’ την πίσω την πόρτα, σκυφτός, σιωπηλός, τελευταίος».
