Από γενεά σε γενεά, ήθη, έθιμα και παραδόσεις
τηρούνται ως αγίασμα κοινωνικής συνοχής και λειτουργίας,
προσκύνημα ευλαβικό σε αναγνώσματα και παρακαταθήκες,
αναγνώριση και δέσμευση με ομόφωνες υποσχέσεις,
να είναι η ζωή γαλούχημα με προγονικές μαρτυρίες,
αίτημα και πρόταξη αρχών και αξιών αδελφοσύνης.

Από γενεά σε γενεά, πρόσωπα και οργανώσεις
την πρόοδο ορίζουν στη συνέχεια και την αποδοχή
στους γνωστούς πεπατημένους δρόμους και συνάξεις
χωρίς αλλαγές στη δόμηση, ανατροπές και ρήξεις
να είναι οι μέρες μας κοινή συνήθεια και ευταξία
με στόχους και οράματα στη συνύπαρξη χωρίς αντιδικία.

Δικάσιμοι οι καιροί της υπόδειξης και της ορμήνειας
με το υπόβαθρο του χθες σαθρό και ρημαγμένο,
σκόπιμη καταφυγή σε ομοιώματα και απομιμήσεις
να είναι η συντήρηση επίστρωση και αλληλουχία
με νεότευκτους ισχυρισμούς και ευσύνοπτες προτάσεις
για τη σύγκλιση του αύριο σε χθεσινές παραινέσεις.

Και έρχεται τούτη η γενεά μπροστά από την εποχή της,
αυτόβουλη , ανεξάρτητη με πρωτότυπες διεκδικήσεις
και με βαθιά υπόκλιση στην πρόοδο με νέες αναζητήσεις,
στη μόρφωση, στις επιλογές και σε προσωπικές αξιώσεις,
αρνούμενη το συμβιβασμό στα διάφορα καθωσπρέπει
δικάζοντας την ισοπέδωση στα εύκολα και παρωχημένα.

Ευοίωνη η χαραυγή του μέλλοντος και οι προσδοκίες
για τα με επίγνωση ανένταχτα και οργισμένα νιάτα,
με την οργή της άρνησης επανάσταση και πρωτοπορία,
μακριά από τα περιθώρια και τους τυχοδιωκτισμούς,
τον κόσμο αυτόνομο σε μακαρισμούς να δημιουργήσουν,
στην ευθύνη, τη λευτεριά και την αυτογνωσία ολοκληρωμένο.

 Γιώργος  Αλεξανδρής