Πενήντα δύο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει για ακόμη μία φορά την ασφάλεια των τυπικών δηλώσεων και των άχρωμων επετειακών εκδηλώσεων, αποφεύγοντας να αναδείξει τη σκληρή αλήθεια: στην καρδιά της Ευρώπης εξακολουθεί να υπάρχει ένα κράτος υπό στρατιωτική κατοχή.
Την ώρα που στα κατεχόμενα οργανώνονται κιτς φιέστες αλά Τούρκα, επιχειρώντας νομιμοποίηση των τετελεσμένων της εισβολής και της κατοχής, η Αθήνα εκπέμπει μηνύματα χαμηλών τόνων, σαν να φοβάται ακόμη και να κατονομάσει τον θύτη. Στο όνομα της δήθεν «καλής γειτονίας» και των «ήρεμων νερών», η τουρκική κατοχή αντιμετωπίζεται ολοένα και περισσότερο ως μια δυσάρεστη ιστορική ανάμνηση και όχι ως μια διαρκή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Η Κύπρος, όμως, είναι γη ελληνική που παραμένει υπό κατοχή. Είναι οι εκατοντάδες αγνοούμενοι που οι οικογένειές τους εξακολουθούν να αναζητούν έστω ένα οστό για να το θάψουν. Είναι οι πρόσφυγες που δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Είναι οι βεβηλωμένοι ναοί, τα συλημένα κοιμητήρια και ο ματωμένος Πενταδάκτυλος που εξακολουθούν να περιμένουν δικαίωση.
Η ΝΙΚΗ αρνείται να αποδεχθεί τη λήθη ως εθνική στρατηγική. Η ιστορική μνήμη δεν διαπραγματεύεται, η κατοχή δεν εξωραΐζεται και η εισβολή δεν παραγράφεται επειδή πέρασαν πενήντα δύο χρόνια.
Κανείς δεν ξεχνά. Τίποτα δεν ξεχνιέται. Η Κύπρος δεν παραδίδεται στη λήθη.
|
Trikala Day Καθημερινή Ηλεκτρονική Εφημερίδα των Τρικάλων
