Η Ακρόπολη και τα μνη­μεία ως πεδίο «εμπει­ρίας»

Το ρεπορ­τάζ της «Libération» γνω­στο­ποίησε διε­θνώς μια κατάσταση που οι εργα­ζόμε­νοι καταγ­γέλ­λουν εδώ και χρόνια και υπενθύμισε ότι η αξία της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς δεν απο­τι­μάται σε ευρώ.

Στην Ακρόπολη των εκα­τομ­μυ­ρίων επι­σκε­πτών, των ακρι­βών εισι­τη­ρίων, των VIP ξενα­γήσεων και της αδιάκο­πης προ­βο­λής οι του­ρίστες δυσκο­λεύο­νται να βρουν του­α­λέτα, νερό ή μια στοι­χει­ώδη υπο­δομή για να προ­στα­τευ­τούν από τον καύσωνα. Το ρεπορ­τάζ της «Libération» δεν απο­κάλυψε κάτι που δεν έχει ανα­φε­ρθεί ήδη σε ρεπορ­τάζ ελλη­νι­κών ΜΜΕ, απλώς γνω­στο­ποίησε διε­θνώς μια κατάσταση που οι εργα­ζόμε­νοι καταγ­γέλ­λουν εδώ και χρόνια. «Κάποιοι ανα­γκάζο­νται να ουρήσουν ανάμεσα στα μάρ­μαρα ή ακόμη και να κάνουν κάτι χει­ρότερο» γράφει η «Libération» γιατί εδώ και ενάμιση χρόνο οι του­α­λέτες είναι εκτός λει­τουρ­γίας. «Ο ανελ­κυ­στήρας που προ­ο­ρίζε­ται για άτομα με μει­ω­μένη κινη­τι­κότητα είναι συχνά χαλα­σμένος ή λει­τουρ­γεί μόνο για λίγες ώρες.

Όσο για την είσοδο, επι­κρα­τεί χάος από τότε που η δια­χείρισή της ανα­τέθηκε σε ιδι­ω­τική εται­ρεία» ανα­φέρει η γαλ­λική εφη­με­ρίδα. Την ίδια στιγμή το υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού προ­ω­θεί τη δημιουρ­γία ανώ­νυ­μης εται­ρείας που θα ανα­λάβει κρίσι­μες αρμο­διότη­τες στη δια­χείριση της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς. Η κυβέρ­νηση μιλά για εκσυγ­χρο­νι­σμό και μεγα­λύτερη ευε­λι­ξία. Κάτι που έρχε­ται σε πλήρη αντίθεση με την εικόνα αρκε­τών εργα­ζο­μένων, οι οποίοι κάνουν λόγο για ακόμη μεγα­λύτερη απο­μάκρυνση των μνη­μείων από τον δημόσιο χαρα­κτήρα τους, τα οποία η κυβέρ­νηση αντι­με­τω­πίζει σαν επι­χει­ρήσεις που κόβουν χρήμα και όχι ως χώρους συλ­λο­γι­κής μνήμης. Είναι κάπως στα όρια του σου­ρεάλ να σκέφτε­ται κανείς ότι η Iστ­ορία επι­φύλασσε στη δυόμισι χιλιάδων χρόνων Ακρόπολη να γίνει πεδίο συζη­τήσεων για το πώς θα πλα­σα­ρι­στεί καλύτερα με όρους μάρ­κε­τινγκ σαν να πρόκει­ται για κουτί ανα­ψυ­κτι­κού.

Δεν μπο­ρούμε να βιώ­νουμε τα μνη­μεία ως «εμπει­ρία» όπως αυτές που μάθαμε να έχουμε στα θεμα­τικά πάρκα των τελευ­ταίων χρόνων. Ούτε να πιστεύουμε πως ό,τι δεν λει­τουρ­γεί θα λει­τουρ­γήσει με περισ­σότερη αγορά. Η αξία της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς δεν απο­τι­μάται σε ευρώ. Κι αυτά είναι που μια σοβαρή πολι­τι­στική πολι­τική οφείλει να προ­στα­τεύει πρώτα.

Documento