ΙΚΕΣΙΕΣ

Πικρό παράπονο η ζωή και δύστυχο παρακάλι
σε μια καθημερινότητα ασπούδαστη και ρηχή.
Της τάξης αμφισβήτηση και έντονη διαμαρτυρία
στα ιερά και πρέποντα μιας τίμιας συμπεριφοράς,
προσήλωση σε κελεύσματα κι απόκρυφες δοξασίες
ομόδοξων σχηματισμών για σύμπνοια και δράση.

Αλλότριοι οι καιροί με μίζερα καθεστώτα
όπου τα φερέφωνα και οι υπάκουοι πιστοί
διαφεντεύουν στην οργάνωση και την υποταγή,
υποκινούν την ευπείθεια  και τη ομοφροσύνη
να έχουν οι ηγήτορες προσπέλαση και δόξα
σε δόγματα πρωτόφαντα, άσπιλα και διαρκή.

Βρισίδι οι ανισότητες, ανησυχίες και φόβοι,
διάτρητη η συνοχή χωρίς ενοχές και τύψεις
σε μια κοινωνία με θολούς ορίζοντες και βλέψεις
που δόλια επιστατεύεται από ηγεμονίσκους,
που σύρεται ανώνυμη, τυφλή και ποδηγετημένη
και αντρειεύει στην εκδούλευση και την υπακοή.

Κι αυτοί που διαβλέπουν πυκνές ισοπεδώσεις
και τον ακραίο οδηγισμό σε μαζικές συμπτύξεις,
ανήμποροι τη δόλια παράσυρση να φανερώσουν,
ψεύδη και αλήθειες στην έρευνα να κατατάξουν,
ενδόμυχα ικετεύουν σ’ ένα ευτύχημα της γνώσης
να έχουν οι αυτονομίες μέρισμα και αποδοχή.

Ικεσία η επιφύλαξη στον πομπώδη στόμφο,
στην παρότρυνση και στην ορμή του θεαθήναι,
ικεσία στην ανένταχτη και άβολη αυθεντία
να γίνει το λευτέρωμα του νου και της ψυχής τους
ναός αυτογνωσίας σε κάθε κήρυγμα εξουσίας,
προσκύνημα του ιδανικού και λάτρεμα της σοφίας.

Γιώργος  Αλεξανδρής