ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΒΑΘΕΟΣ ΕΡΩΤΟΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΙΜΤΣΑΣ
Αν πιστεύετε ότι ο έρωτας είναι συνώνυμο της
ευτυχίας, ίσως η συναισθηματική ολοκλήρωση
του ατόμου η τέλος πάντων ότι καλύτερο
μπορεί να σας τύχει στην ζωή, ξανασκεφτείτε
το, διαβάζοντας τις επόμενες στιχουργικές
αράδες, που σας τις αφιερώνω ελπίζοντας
πως αξίζουν τον κόπο.

Α . ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΣΕ ΕΚΔΙΚΗΘΩ .
Κάποτε ομολόγησα στον εαυτό μου
πως έκανα λάθος που δεν την είχα
ακολουθήσει
εκείνο το βράδυ, που μεθυσμένος εγώ
από τον έρωτα και το γιασεμί της,
μου είπε «φύγαμε;» και μου άπλωσε το χέρι.
Εντάξει, στάθηκα δειλός και είπα «όχι».

Αλλά πες μου, πως αφήνεις
μια ολόκληρη ζωή
σε ξένα χέρια;

Εννοείτε ότι αργότερα το μετάνιωσα!
Τα θυμήθηκα όλα αυτά
μέσα στον χθεσινό μου ύπνο
και ξυπνώντας έκανα ακόμα ένα λάθος,
που κοίταξα το ρολόι δίπλα μου.
Δεν έδειχνε ούτε την ώρα της στιγμής,
ούτε τα χρόνια που έφυγαν,
αλλά την λίγη ζωή που μου απόμεινε.
Και αυτή , κοντά σου…
Όταν όμως σκέφτομαι αυτά
με εσένα δίπλα μου,
εσύ περιποιείσαι αδιάφορα
τα όμορφα νύχια σου,
τα τόσο κατάλληλα για τραυματισμό.
Ιδίως της ψυχής.

Β. ΔΙΑ ΣΥΝΟΙΚΕΣΙΟΥ
Κάθε επαφή μαζί του,
ήταν μία ανούσια συνεύρεση
λες και μασούσε άγευστο νάιλον.
Σαν σπασμός καθόλου ηδονικός,
λες και φυσούσε πάνω στο γυμνό κορμί της
παγωμένος άνεμος.
Δεν είναι που πέρασε η μισή ζωή της

χωρίς έρωτα.
Είναι που θα περάσει
και η υπόλοιπη μισή έτσι.

Γ. ΜΝΗΜΗ
Εκείνη την ημέρα οι σεισμογράφοι
πάλλονταν σαν τρελοί
στην γωνία Ασκληπιού και Βύρωνος,
χωρίς φανερή αιτία.
Τα πουλιά πέταξαν ανήσυχα
από τα δέντρα στις όχθες του Ληθαίου
και δεν ξαναγύρισαν ούτε καν το απόβραδο.
Ακόμα και οι σηματοδότες
Αρεως και Λαρίσης γωνία,
αναβόσβηναν ξέφρενα,
λες και βρίσκονταν σε ντισκοτέκ.
Τόσο δυνατή ήταν η μνήμη σου
εκείνη την ημέρα,
ιδίως την στιγμή που προσπερνούσα
την στροφή Ερωτος και Αφροδίτης.