Trikala Day Καθημερινή Ηλεκτρονική Εφημερίδα των Τρικάλων
«Η κοινωνία μας είναι μητριαρχική»
Η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε στη νοοτροπία με την οποία μεγάλωσε, τονίζοντας τον ρόλο της γυναίκας στην κρητική κοινωνία. «Οι γυναίκες της Κρήτης μεγαλώνουν δυναμικές. Η κοινωνία μας είναι μητριαρχική. Η γυναίκα στηρίζει τον άντρα, τον σέβεται και τον αγαπά, χωρίς να τον προσβάλλει μπροστά σε τρίτους. Μπορεί να τον αφήνει να φαίνεται αρχηγός, αλλά εκείνη είναι η κολώνα και τα θεμέλια», δήλωσε χαρακτηριστικά
Στη συνέχεια, μίλησε για τη συμμετοχή της στα καλλιστεία και τον τίτλο της «Μις Ελλάς», ξεκαθαρίζοντας πως δεν αποτέλεσαν ουσιαστικό εφόδιο για την πορεία της. Όπως ανέφερε, σε ηλικία μόλις 17,5 ετών είχε ήδη δώσει εξετάσεις για τη Νομική και είχε περάσει από το Εθνικό Θέατρο, ενώ η απόφασή της να λάβει μέρος στα καλλιστεία ήταν περισσότερο μια προσωπική πρόκληση. «Τα καλλιστεία δεν μου πρόσφεραν τίποτα. Αντίθετα, λειτούργησαν ανασταλτικά για ανθρώπους που θα ήθελα να δουν ότι, πέρα από την εμφάνιση, υπήρχε και μυαλό, και ταλέντο», σημείωσε, κάνοντας λόγο για έναν άτυπο ρατσισμό που επικρατούσε – και σε έναν βαθμό εξακολουθεί να υπάρχει.
Η Μαρία Τζομπανάκη εξήγησε πως από πολύ μικρή ηλικία είχε ξεκάθαρο όραμα για την υποκριτική. «Στα 15 μου, όταν ο πατέρας μου με πήγε στην Επίδαυρο, ήξερα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Με ενδιέφεραν μόνο τα δύο άκρα: το σινεμά και το μεγάλο θέατρο. Όχι για να “κάνω την όμορφη”, αλλά για να εκφράζω πάθος και αλήθεια», ανέφερε.
Ιδιαίτερα φορτισμένη συναισθηματικά ήταν όταν μίλησε για την απώλεια των γονιών της, περιγράφοντας τη στιγμή που έμαθε για τον θάνατο της μητέρας της. Όπως αποκάλυψε, το πρώτο της ένστικτο ήταν να φοβηθεί για το παιδί της. «Όταν μου είπε ότι πέθανε η μητέρα μου, έπεσα στα γόνατα και είπα “Θεέ μου, σε ευχαριστώ που είναι η μάνα μου και όχι το παιδί μου”. Εκεί κατάλαβα τα μεγέθη της ζωής», δήλωσε, εκφράζοντας τη συμπαράστασή της σε μητέρες που βιώνουν την απώλεια παιδιών.
Τέλος, αναφέρθηκε στον γιο της, Ορφέα Αυγουστίδη, μιλώντας με περηφάνια για τη διαδρομή του. «Ήθελα να πατάει γερά στα πόδια του και να πιστεύει στη δύναμή του. Σήμερα, βλέπω τον τρόπο που ζει και ξέρω ότι πήρε ό,τι καλύτερο και από τους δύο γονείς του. Όταν τον βλέπω στο θέατρο, δεν έχω άγχος – μόνο λαχτάρα», κατέληξε.
Πηγή: ethnos
